برف از نو بارید...دلم نمیاد در خونه ی دلم رو به روش ببندم ...با اینکه این برف سپید خاطره ی سیاهی رو در دلم گنجاند...در حالیکه خاطره های سیاه گذشته رو نیز برام زنده می کرد...سردی هوا ته دل رو می لرزونه.

شب تاریکی بود...انگار برفهای پیشین به زمین چسبیده بودند...نمی دونم چرا یک آن هر چه روشنی در اطرافم بود خاموش شد...در شب تار،چشمم تاریک بود، دلم می خواست فریاد بزنم...اما، تو سکوت و سیاهی شب انگار هیچ کسی نیست که فریاد رس باشد ...فریادم در سینه فرو رفت وجایش رابه سکوت تلخ همیشگی بخشید.

آن روز برفی هیچ وقت از خاطرم پاک نمیشه، روزی که سفیدی برف زمین چشم را آزار می داد...خودم را به دنبال جنازه ای رنجور یافتم.

هنوز غم تازه التیام نگرفته بود که باز خاطره ای سیاه همچون باریدن برف بر انبوه برف های گل آلود بر قلب خسته ام بارید.

این فقط باران نبود که با من بی وفایی کرد...بارانی که تازه داشت انیس دل عاشقم می شد...

چه عشقی؟...چه عاقبتی؟...وقتی به باران دل بستم، سیلاب شد ودلم را ویران کرد.

هنوز به برف دل نبستم...سرمای همراهش اجازه ی ورود گرمای انس رو به وجودم نمی ده، اما برف هم بی وفا شد...

برف دوباره باریدن را از سر گرفت...در شب سیاه، زیر نور چراغ کوچه، وقتی نگاهش می کنم، پیش چشمم برق می زنه...انگار که با خودش ستاره ها رو به زمین آورده ،آخه خیلی وقته که تو آسمون ستاره ها جشن نگرفتند...دلم براشون تنگ شده، ولی حالا انگار همه بر تن سرد حیاط نشستند، اما این ستاره های زمینی سردند...دستم یخ می زنه...نمی تونم تو دستام بگیرمشون، دلم از سرما می سوزه!...همچون بارش برف سفید بر دیوار خانه ای متروک.

اما بازم دلم نمیاد در خونه ی دلم رو به روش ببندم، آخه هر چی که باشه از آسمون میاد، از دست خدا می باره...پس به روی درخشانش لبخند می زنم.

پایان برف ، آغاز باران است...اما دیگه منتظر اومدنش نیستم، دل غمگینم رو میان سفیدی و سردی برف زمستانی پنهان می کنم تا باران رو نبینم.

دیگه سپیدی و سبزی...رنگ به رنگ شدن طبیعت....دل کوچیکم رو به وجد نمیاره...وقتی که قراره بیاد و زود بره و اگه فرصتی شد تلنگر محکمی بر قلب رنجورم بزنه...چرا باید چشم انتظارش باشم؟...به چه امیدی؟...

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است...

سرما زده و سوزه و  پاییز فراری

در حسرت روز های بهاری

بق کرده قناری

اجاق خونه می سوزه و سرده

ببین سرما چه کرده

ای وای از اون روزی که گردونه به کام ما نگرده

یخ بسته گل گلدونها انگار

طوفان طبیعت رو ببین کرده چه بیداد

برگی دیگه نیست روی درختها

سرماست فقط میون برفها

هر چی که بوده روی طبیعت

قایم کرده یکی میون برفها

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت

در تهاجم با زمان آتش زدم...کشتم

من بهار عشق را دیدم ...ولی...باور نکردم

یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم

من از مقصود ها در پی مقصد های پوچ افتادم

تا تمام خوب ها رفتند و خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن...همه صبر و قرارم رفت

بهارم رفت

عشقم مرد

یارم رفت...