پریشان و سر گردان دور اتاق می چرخید.، گاهی می نشست و گاهی انگار که حادثه ی هولناکی به خاطرش آمده باشد ناگهان از جا بر می خواست به دور خود راه می رفت.

بی قرار بود اما...نمی دانست چرا؟...چرا این پریشانی تمامی ندارد؟...مگر قصه ی عشق را می توان در حصار دنیا به پایان رساند ؟

پس از ساعتی بی حال به روی تختش افتاد...پلک های خسته اش را روی هم گذاشت،انگار سنگینی دنیا را بر روی پلکهایش گذاشته بودند.

دیگر دلش نمی خواست چشمانش را بگشاید.

در این دنیای بی وفا دیگر امیدی برای نگاهش باقی نمانده بود...قطره اشکی آرام از گوشه ی چشمانش سرازیر شد.

غرق در افکار خود بود،آینده ای تاریک را در پیش رو می دید و هنوز گذشته را رها نکرده بود...خاطرات گذشته بر پشت چشم های بسته اش می گذشتند ،خاطراتی که دیگر دستش از وجود آنها تهی گشته بود.

در برگ ریزان پاییز غم بیشتر در دلش چنگ می زد.

دلش نمی خواست چشم به دنیا بگشاید...آخر دیگر نمی توانست درختانی سبز را نظاره گر باشد.

دست چین روزگار نارنجی و زرد را بر جای سبز نشانده بود.همچون شعله های آتشی که در دلش زبانه می کشید.

دلش نمی خواست چشم به دنیا بگشاید...آخر دیگر پرنده ای در باغچه ی کوچکش باقی نمانده بود تا نغمه سرایی کند.: باغچه ی کوچک او به گورستان برگ های مرده تبدیل گشته بود.

دلش نمی خواست چشم به دنیا بگشاید...آخر دیگر انتظار آمدن کسی را نداشت...از هیچ سو و هیچ در.

دلش می خواست پر بکشد و از این بی انتظاری ها ...از این بی امیدی ها دور شود اما...قفل سنگین تن مجال پرواز را به او نمی داد.

صدای باران او را به حال خود باز گرداند.

آرام چشمانش را گشود... به سختی قفل تن را به سوی در کشید، دلش برای روحش می سوخت، که با وجود داشتن بال پرواز اسیر تن خسته اش شده بود ولی آیا خود مانع پرواز نبود؟ نمی دانم.

در را باز کرد...عطر باران در فضا پیچیده بود، نفس عمیقی را یارای قدمهایش به سوی حیاط کرد...سرش را به سوی آسمان کرد، به سوی باران...به سوی خدا....گونه هایش آکنده از باران شد ...و شاید...اشکهایش...

یاد آن بلای بارانی لرزه ای بر وجودش انداخت....آخر این باران نوازشگر چگونه می توانست زمانی آنقدر بی رحم ببارد؟ چرا باران هم در حقش بی وفایی کرد؟ چرا؟ نمی دانست.

آهی کشید و چشمش به باغچه ی کوچک کنار حیاط افتاد...دستهای باران برگ های زرد را از دامان درخت جدا می کرد...چه غم انگیز است لحظه ی وداع برگ از درخت...و شاید این برگها بودند که از درخت خسته شده بودند.

ستاره ای در راه نبود...افق روشن در میان ابر ها پنهان بود...گویا باران خیال بند آمدن نداشت...دیگر حتی رنگین کمانی را نمی شد یافت.

سرد بود...هوا سرد بود...باران سرد بود...همه چیز سرد بود، دلش برای بهار تنگ شده بود...اما باز هم نمی دانست...نمی دانست آیا دیدار بهاری دور میسر است؟